Walter Benedix Schönflies Benjamin’le Yaşamak

“Ben onu yitirdim; sen hem ona sahipsin hem de bana.”

18

2 Aralık 2008, gece. Işık her şeyi soyar. Başka bir deyişle, bilişsel ya da düşsel, “onura ve özsaygıya varan” her tür aydınlık –ya da çıplaklık– hakikate de varır. (Bilge Karasu’nun kulakları çınlasın!) Öte yandan, her göz gibi, şairin gözü de, her ortamda fotoğraf çeker. Kameranın ortamın aydınlığına paralel olarak değişen enstantane hızı gibi, poetik bakma yeteneğine sahip gözün hızı da, ışıkla doğrusal bir ilişki içindedir. Işık artıkça hız artar. Hız arttıkça düşünmeye ne zaman ne de gerek kalır. Böylece, poetik uzamın kusursuz aydınlığında bakan şairin sözü ya da şiir, ebedi bir şimdiki zamanda söyleniyor olan, ama içinde geçmişte söylenmiş ve gelecekte söylenecek olanı da esrarlı bir şekilde saptayan/kapsayan “an resimlerinin” toplamı olma gücüne erişir. Ama bu imgesel toplam söze muazzam bir kısaltma olarak çevrilir ve bu kısaltma kaçınılmaz biçimde müthiş bir yoğunluk içerir. (Bu yadırgatıcı değildir, çünkü hakikat sahihtir ve açıklamaya gerek duymaz.) Şiirsel sözün anakronik şaşırtıcılığı buradan gelir. Işık ve hız arttıkça, doğal olarak göz de kısılır. İmgelem düşe yatar. Şairin düş avcılığı başlar. İmge ve anlam ikiz düşlerdir. Poetik uzamın dışında, ama sadece dışarıdan bakınca, imge düşün giyinik, anlam ise çıplak halidir. Bu ayrım, en başta, şiir uzamındaki aydınlığın izini taşıyan şairin kendisi için geçerlidir. Şair, fenerinde hakikatin gölgesini taşıyan bekçidir.

“Samuel Kohen. Her yıl fazladan bir giysidir, / Al bütün giysilerini, yılın bütün mevsimlerini / Alevim sönmeden önce.”